OOgverslag van het CDA-congres

bndestemkudoDaar sta je dan op een verloren zaterdagochtend te staren naar het grijze beton van de Rijnhal. Voor een dag omgetoverd tot bejaardentehuis om het CDA-congres te ontvangen. Buiten staan een paar actievoerders. Binnen zitten 4700 CDA-leden met allemaal een minuut spreektijd, daar wil ik naartoe.  I know, ik heb geen leven.

Ook geen toegangskaart trouwens, maar door sympathiek te kijken en strak te ouwehoeren is dat natuurlijk geen enkel probleem. Dat is tenminste wat ik tegen mezelf zeg op weg naar de persbalie. De CDA mevrouw achter de balie denkt daar helaas iets anders over. “Niemand ziek gemeld toevallig?” probeer ik nog, zonder een reactie terug te krijgen. Gelukkig ben ik goed voorbereid. Uit mijn binnenzak haal ik twee pepermuntrolletjes die ik langzaam naar haar toeschuif. “Hier pak aan dan hebben we het er verder niet over.” Nope, het is duidelijk dat mijn charmes geen enkele invloed hebben op het CDA, geen glimlachje kan er van af. Jaloers zie ik hoe even later roze Rutger zijn kaart ophaalt. Nu lacht ze wel, stomme doos.

Terug naar buiten dan maar. Ik neem plaats op een bankje naast een vrouw met een protestbord. Zeg nee tegen het akkoord! staat er met viltstift op geschreven. Ze vertelt dat ze heel veel leuke reacties heeft gekregen en dat er zelfs een paar tv shows haar hebben uitgenodigd. Om de zoveel tijd springt ze op en probeert dan een CDA-prominent  te knuffelen. CDA-prominenten blijken moeilijk te knuffelen. Hijgend ploft ze even later weer neer op het bankje. “Wat kan ik nog meer doen dan dit?” kirt ze enthousiast. “Een beter protestbord maken.” mompel ik. Daar kan ze wel om lachen, zij wel. De andere protestant is verkleed als heks. Zo’n hekel aan mensen die niet kunnen stoppen met acteren. “Ik ben de vrouw van Michiel de Ruyter ik ben al heel oud.” “Had u niet beter verkleed kunnen gaan als Ingrid van Henk?” vraag ik. “Oe die ken ik niet ik kom uit de 17e eeuw. Eerst was ik getrouwd met de Ruyter en nu met Wilders dat is toch zo’n leu..” “SHUT UP WOMAN JUST SHUT THE FUCK UP!” Via Twitter komt de ene leuke anekdote binnen naar de ander. Opa haalt de Israëlieten erbij, stadsdichter Epe geeft try-out.  Ik kan hier niet de hele dag buiten zitten, zoveel is duidelijk.

Ik bedel een tijdje voor een toegangskaart bij vertrekkende leden, probeer me in te schrijven als lid en tracht tot twee keer toe op sympathieke wijze via het restaurant binnen te breken, zonder succes. Het interne immigratiebeleid van het CDA is in ieder geval al Wilders-proof, dat is een ding dat zeker is. Net op het moment dat ik wil opgeven komt een journalist van de lokale tv naar me toe. “Wil niet echt lukken hé.” Zonder verder iets te zeggen stopt hij zijn toegangskaart in mijn zak. Mijn dank is groot!

Ik ben binnen. Net op tijd om de traan van Verhagen mee te maken. “Wat een dappere man is het toch ondanks zijn reuma.” zegt een ontroerde vrouw naast me. “Voor een man met reuma is Verhagen inderdaad best dapper.” beaam ik. Ze verwacht dat haar partij vuile handen gaat maken in het nieuwe kabinet. “Maar dat zijn we wel gewend en over 2 jaar zien we wel weer verder.” Veel voorstemmers denken er zo over. “Als deze constructie niet doorgaat gaan er nog meer gefrustreerde mensen naar de PVV.” legt een man uit die hartstochtelijk tegen de PVV zegt te zijn. “Als ze maar niet met een brede glimlach op het bordes gaan staan.”

Ik merk dat de juichende politieke menigte een gilles de la tourette symptoompje bij me naar boven haalt. Of het nu voor- of tegenstanders zijn, bij elke aplausgolf in de zaal voel ik zwaar de behoefte om heel hard SIEG HEIL! SIEG HEIL! te roepen. Politieke congressen mogen dan een feest voor de democratie zijn, boven alles zijn ze een stukje opgeklopte emotionele nep.

Tijd om af te koelen en buiten een sigaretje te roken. Daar ontmoet ik de enige echte voorstander tot nu toe.  Hoogste tijd vindt hij het dat er eens wat goede klappen vallen in Nederland. Hij kijkt erbij alsof ie met alle liefde mee helpt aan de uitvoering daarvan. Wie die klappen dan precies ontvangen moet kan hij niet vertellen. Wel vindt het CDA-lid dat “Links al veels te lang aan de macht is geweest.”

Voor- en tegenstemmers verschillen weinig van elkaar. Vrijwel iedereen vindt de groei van de PVV zorgelijk en denkt dat zij de beste oplossing hebben om dit te bestrijden. Ook hebben beide kampen kritiek op de behandeling van bepaalde CDA-ers. Tegenstemmers vinden dat Koppejan en Ferrier slecht worden behandeld. Voorstemmers hebben het vooral over de schandalige wijze waarop Verhagen is aangevallen door de oude garde. Opvallend ook hoeveel leden vertellen dat ze aan het begin van de onderhandelingen tegen gedoogsteun waren van de PVV, maar nu toch voor zijn. “Omdat het onverantwoordelijk is om nu nog terug te trekken.” CDA is een machtspartij en zo zijn ook de leden.

Na het indienen van de moties volgt een hele stoet aan bekende en onbekende sprekers. Camiel Eurlings schreeuwt hysterisch de zaal in dat hij nooit een PVV-er zal worden, oud-premier Piet de jong (149 jaar) vertelt op vertederende wijze dat hij het ook allemaal niet meer zo begrijpt. En Kathleen Ferrier begint alvast aan haar afscheidsspeech.

Nadat alles wel zo’n beetje is gezegd en drie keer is herhaald breekt eindelijk het moment aan dat er gestemd wordt. Om het wat bejaarderder publiek van het CDA tegemoet te komen is besloten om een totaal niet te begrijpen stemsysteem te gebruiken. Elke motie heeft zijn eigen kleur, maar voor en tegen hebben wel dezelfde kleur per motie. Voor stemmen betekend niet altijd voor de formatie stemmen, maar soms ook tegen. Kortom dat was genieten!

Bij de eerste motie lijkt er een fractie van een seconde zich een Griekse tragedie te openbaren. Ongeveer de helft van de leden lijkt tegen Maxime Verhagen te stemmen. “Revolutie, revolutie!” Schreeuwt een man met een rood hoofd en twee gebalde vuisten in de lucht. Maar helaas voor hem begrijpen veel mensen niet waarop ze stemmen en moet het weer opnieuw.

Uiteindelijk is 2/3 van de leden voor samenwerking met de PVV. Tijdens het naborrelen zijn een paar dingen me duidelijk geworden. Binnen het CDA gelooft niemand dat deze coalitie de rit gaat uitzitten. Is de meerderheid negatief over de toekomst van de partij, maar tegelijkertijd heb ik niemand gehoord die denkt dat er daadwerkelijk een afsplitsing komt. Aan de ene kant gelooft niemand dat het oppermachtige CDA kapot kan, aan de andere kant beseft iedereen dat het verdomd moeilijk profileren is in dit kabinet. Wat de toekomst zal brengen? Maurice mag het weten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s